Marcel_bg.jpg

fotowaxine2Ik ben blij dat ik in Nederland woon. Land, gewoonten, welvaart, taal, we hebben het goed voor elkaar. Natuurlijk gaat er wel eens iets mis. De laatste tijd nogal veel zelfs, met alle financiële misstanden. Ook ‘dingen die wij nooit zouden doen’, zoals fraude, corruptie, vriendjespolitiek en zelfverrijking. Dat was iets voor zuidelijke landen. En niet voor calvinistisch Nederland. In ons vlakke land met zijn steile karakters waren fraude en corruptie ondenkbaar.



Fraude en corruptie komen wereldwijd voor. Gelukkig houden we, eigenzinnig als we zijn, ook typisch Nederlandse misdrijven. Misdrijven met schilderachtige namen, die een buitenlander na twintig inburgeringscursussen nog niet kan uitspreken. Namen waarbij elke taalkundige zijn vingers aflikt.

Deze week stond in de krant dat een van onze bekendste criminelen onmiddellijk is vrijgelaten, na bijna twee jaar cel. Het is de bestoker van de Gouden Koets, de waxinelichtjeshoudergooier. Wat een misdaad en wat een woord. Een misdaad van waxine, een misdrijf met een lichtje. Houder en gooier achter elkaar in hetzelfde woord: tegelijkertijd bewaren en afstoten. Omdat er veel over te doen is geweest, kunnen we spreken van waxinelichtjeshoudergooiergate.
Probeer daad en strafmaat in het buitenland maar eens uit te leggen. Aan iemand van, pakweg, de taliban. Die gooien doorgaans met andere dingen.

We hebben de laatste jaren nog een activiteit gehad, waarvan de naam kolderiek aandoet. Het is Damschreeuwen: heel hard roepen op een drukbezocht plein. Damschreeuwen lijkt te passen in het rijtje koekhappen, zaklopen en spijkerpoepen. Niets is minder waar. De Damschreeuwer heeft een fikse straf gekregen.



Folkloristische misdaden, waxinelichtjeshoudergooien en Damschreeuwen. Als we ons daarover druk maken, mogen we ons gelukkig prijzen.