Marcel_bg.jpg

fotoMaaslanderVorige week, drukdrukdruk, wilde ik een makkelijke maaltijd klaarmaken. ‘Kok is lui’, riep ik vanuit de keuken vrouw en kinderen toe. Als aardappels had ik rösti, als groente fruit en als vlees verpakte Maaslander Kaasschnitzels.



De tekst op het pak Maaslander Kaasschnitzels was veelbelovend: ‘Verrassend variëren met kaas. Met kaas kun je alle kanten op, dat hoef je onze kaasmakers niet te vertellen. Het bereiden van de Maaslander Kaasschnitzel is een fluitje van een cent: even bakken en klaar is Kees.’
Goed ingekocht, besloot ik.



De bereidingswijze stemde tot nadenken. ‘Verhit boter/olie in de koekenpan. Op middelheet vuur in ongeveer 3 minuten aan beide zijden krokant bruin bakken totdat de kaas gaat “lopen”.’

Was dat nu drie minuten of zes? Ik peinsde, woog tot wikkens toe, ging even op mijn hoofd staan voor een goede hersendoorbloeding, maar kon met mezelf niet tot overeenstemming komen.

Gelukkig was iedereen thuis, ik legde mijn probleem voor aan de gezinsraad, die uit vijf personen bestaat. Drie meenden zes minuten, twee dachten drie. 



Goedgemutst gooide ik de Maaslander Kaasschnitzels in de pan. Na drie minuten draaide ik ze om en ging even weg om een drankje bij het eten te halen. Binnen een minuut was ik terug en zag dat de kaas was gaan ‘lopen’. Kaas kan snel lopen, de Maaslander Kaasschnitzels waren een vloeibare gele massa geworden.
De minderheid had gelijk gehad. Dat komt vaker voor in Nederland.

De gezinsraad kwam kijken. ‘Kaasfondue, ook lekker pap.’ 
We aten nog lang en gelukkig. 


Zo moeilijk is het toch niet om duidelijk uit te leggen hoe je iets moet doen. Waarom gaat dat zo vaak mis bij gebruiksaanwijzingen of in handleidingen?

‘Bak de schnitzels in drie minuten gaar. Eenmaal keren.’ Die kan Maaslander Kaasschnitzels voor niks van mij krijgen.



Het lijkt er trouwens op of de letters op verpakkingen steeds kleiner worden. Het kan ook zijn dat ik naar de opticien moet.