Marcel_bg.jpg

fotoSchreeuwenIn ons moderne, communicatieve tijdsgewricht wil iedereen aan het woord komen. Jan en alleman wil zich uiten, profileren en zijn ideeën voor of over het voetlicht brengen. (Dat voetlicht is, net als het voortouw, al enkele jaren helemaal terug van weggeweest.)


Maar hoe krijg je aandacht, als iedereen door elkaar schreeuwt? Er zit maar één ding op: nog harder schreeuwen. Hard schreeuwen betekent niet altijd de volumeknop hoger zetten. Een ander woordgebruik wil ook wel eens helpen. Met superlatieven bijvoorbeeld. Of het woord meest. Dat wordt overal voor geplakt. Meest jonge klinkt jonger dan jongste, lijkt men te denken.

De televisie spant de kroon. Want als je ergens aandacht moet trekken en anderen moet overschreeuwen is dat in televisieprogramma’s. Het meest idiote tot nu toe hoorde ik laatst in een tv-quiz. De presentator vroeg een zenuwachtige deelnemer naar het meest goede antwoord. Gelukkig gaf deze het goede antwoord.

Het kan nog doller. Adjectiva die al uitersten weergeven, krijgen doodleuk een superlatieve vorm mee. Vaak geven deelnemers aan quizzen op het ultiemste moment het optimaalste antwoord en slepen ze de maximaalste buit binnen. 



Wat volgt? De meest maximaalste?