Marcel_bg.jpg

FotoObama02Eergisteren was het weer eens een historische dag. Hoe meer historische dagen, hoe meer we het idee hebben in een historische tijd te leven. Een fijne gedachte: we zijn er niet voor niets, we zijn zelf historisch.

Barack Obama was al de eerste niet-blanke president van de Verenigde Staten. Nu is hij ook nog eens de eerste niet-blanke president die is herkozen. Had Romney gewonnen, dan was Obama trouwens de eerste niet-blanke president die niet was herkozen. Ook historisch.



Ruim een half miljoen Amerikanen waren afgekomen op de inaugurele rede van Obama. De dag van heel Amerika, democraat of republikein. Prinsjesdag en kerstboodschap van Beatrix ineen, maar dan met een federale saus. Het was koud en kil, de woorden van Obama moesten warmte brengen. En dat deden ze. Obama pakte uit, met bespiegelingen over het heden, maar vooral vergezichten op de toekomst: sociale programma’s, andere wapenwet, gelijke rechten voor homoseksueel Amerika, strijd tegen klimaatverandering, hervorming van de immigratiewet. Hij besprak met ongehoorde lef onderwerpen die een Amerikaanse president zijn landgenoten niet eerder voorhield. Beeldend, bezielend en inspirerend, zoals we dat in de Nederlandse politiek zelden meemaken.

Obama is geboren voor de rede, niet voor het debat en was blij dat hij weer eens een grote toespraak mocht houden. Heel wat anders dan die vermaledijde presidentiële debatten, tegen types als Romney. Stomvervelend, oersaai. Zonder ruimte en waardering voor profetische en poëtische woorden. Heerlijk dat hij dat nooit meer hoefde te doen.

De sfeer van vier jaar geleden was terug, de dagen van Yes we can en Change. Beyoncé zong het volkslied. De immigrant, latino en homoseksueel Richard Blanco las het traditionele gedicht voor, verschillende uitgangspunten van Obama’s beleid in zich verenigd. En natuurlijk stijlicoon Michelle, in een kek ensemble en met nieuw kapsel (Change), al dagenlang het gesprek van de dag.



Obama wil niet zomaar een president zijn. Hij wil geschiedenis schrijven, met eclatante successen. Volgens de deskundigen heeft hij daar vanaf nu maar twee jaar voor. De laatste twee jaar lopen de presidentskandidaten voor 2016 zich warm en luistert niemand meer naar de zittende president. Resultaten boeken wordt een hels karwei. Dat komt ook door het huidige verziekte politieke klimaat, met een republikeinse meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en een democratische in de Senaat. Zie de loopgravenoorlog over de Amerikaanse begroting van vorige maand.

Van Obama’s eerste periode is alleen Obamacare over, ook een moeizaam bevochten zege. In zijn eerste periode krijgt een Amerikaanse president toch al weinig gedaan. Hij is vooral bezig met zijn herverkiezing en moet te veel mensen te vriend houden.

Blijft het vreemde feit dat een herkozen president maar twee van de acht jaar heeft om iets te bereiken. Het zou al een enorme prestatie zijn als Obama daar drie jaar van kan maken.

Daaruit volgt dat iemand die maar één termijn president is geweest, feitelijk niet heeft geregeerd. De laatste president die niet werd herkozen was de republikein George Bush senior (1989-1993). De laatste democraat die dat overkwam was Jimmy Carter (1977-1981).

Conclusie: overslaan die eerste termijn en meteen aan de tweede beginnen.