Marcel_bg.jpg

mieters03De moeder van een vriendin van mij – lang geleden, jaren zeventig – verwonderde zich erover dat de jeugd, of was het alleen haar dochter, woorden combineerde die volgens haar niet te verenigen waren. ‘Vreselijk leuk, verschrikkelijk mooi’, ze kon er niet aan wennen.



Iets dergelijks valt mij de laatste tijd ook op. Het is in de mode woorden te gebruiken die extremen aanduiden, ‘extreem’ bijvoorbeeld. Omdat alleen ‘extreem’ niet extreem genoeg is, moet daar iets vóór. Merkwaardig genoeg plakt de modieuze spreker daar geen ‘vreselijk’ of ‘verschrikkelijk’ voor, maar woorden die feitelijk verzachten, matigen. ‘Een beetje extreem’, al vaak gehoord. (Komt dat door André Hazes, met zijn ‘Beetje verliefd’?) De spreker wil hiermee juist niet matigen, maar benadrukken dat het om iets buitengewoons gaat. ‘Redelijk absurd’, ‘vrij afschuwelijk’, ‘aardig uniek’.

Afgelopen donderdag was bij Pauw & Witteman de Leidse jurist, historicus en schrijver Thierry Baudet op bezoek. Ik weet niet meer waarover het ging, ik was meteen afgeleid, want iets in de wereld vond Baudet ‘tamelijk onomstotelijk’.


Bij taalkundige Wim Daniëls was ik er weer helemaal bij, hem is deze malligheid vast opgevallen. Daniëls bespreekt bij Pauw & Witteman geregeld wonderlijke taalverschijnselen. Deze keer werd hij ondervraagd over zijn net verschenen boek Mieters!. De taal van de jaren vijftig. Wat een prachtig woord, dat mieters. Ook de schrijver J.J. Voskuil lustte er wel pap van.

Daniëls was opnieuw onderhoudend en geestig. Thierry Baudet zal diens optreden wel tamelijk mieters hebben gevonden.