Marcel_bg.jpg

FotoVrouwenmuziekVorige week overleed de componist Simeon ten Holt. Bekend om Canto Ostinato, een drie uur durend, bezwerend en romantisch muziekstuk. Met die compositie uit 1979 liet Ten Holt zijn atonale periode, ‘mijn artistieke winter’, achter zich. Collega-componisten konden het stuk niet waarderen: te mooi, te melodieus, te muzikaal. Het was de tijd van Peter Schat.

Ten Holt: ‘Canto Ostinato werd gezien als muziek voor vrouwen, met zijn warmte, liefde, compleetheid.’



Daar sta je dan als man. Geen warmte, geen liefde, geen compleetheid. Moeten mannen zich dan overgeven aan het atonale, avant-gardistische wapengekletter van Schat en Louis Andriessen? 


Ten Holt heeft vanaf 2000 niet meer gecomponeerd. De seksualiteit had hem verlaten. Muziek had volgens Ten Holt met libido te maken. Hij kon nog wel noten schrijven, maar er zat geen leven meer in, geen sensualiteit. 



Wie over zijn libido geen klachten lijkt te hebben, is de Canadese bard Leonard Cohen (78). Hij bracht dit jaar een nieuwe cd uit, reist al een aantal jaren de wereld rond en was in augustus opnieuw in Nederland. Cohen krijgt juichende recensies. Dat is wel eens anders geweest. Lange tijd werd zijn muziek beoordeeld als gezwijmel en in de kranten niet serieus genomen. Een kennis zei mij ooit Cohen niet te kunnen verdragen. Meisjesmuziek, schamperde hij. 



Al vanaf mijn zeventiende houd ik van deze meisjesmuziek. 

Ik hoorde Cohen voor het eerst toen we met de schoolklas naar Rome gingen. We hadden muziek opgenomen op een ouderwetse recorder. Songs of Leonard Cohen was daar ook bij. In de jeugdherberg sliepen we met alle jongens in één zaal. Voor het slapengaan klonken steevast Suzanne en al die andere liedjes. 



In mijn klas zat ook een jongen die nu popprofessor is. Tom, kun jij niet eens uitleggen hoe dat zit?



Vrouwenmuziek, mooi man.